คำว่า “พ่อ” หรือ “แม่” อาจเป็นคำแรกที่เราพูดได้ตั้งแต่เกิด
อาจเป็นคำง่ายๆ สั้นๆ ที่มีความหมาย ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก
เราอาจไม่ต้องคิดถึงท่านในทุกๆเวลาที่เราหายใจ เพราะเรารู้ว่าท่านคงไม่ได้เรียกร้องมากมายขนาดนั้น ขอแค่ 1 ใน 10 ของท่านได้คิดถึงเราก็พอ
ส่วนใหญ่เราจะเห็นความสำคัญของพ่อแม่ ก็ต่อเมื่อ...
เวลาไม่มีเงิน คนแรกที่คิดถึงคือ พ่อและแม่ แต่พอมีเงิน คนแรกที่คิดถึงคือแฟนและเพื่อน
ร้านอาหารหรู ๆ บรรยากาศคลาสสิค มีไว้สำหรับแฟนและเพื่อน อาหารบนโต๊ะที่บ้าน มีสำหรับพ่อและแม่
เวลาประสบความสำเร็จ เรามักมองหาแฟนและเพื่อน
เพื่อนัดฉลองและสังสรรค์ แต่คนที่ดีใจที่สุดคือพ่อและแม่ แต่พ่อและแม่
กลับกลายเป็นคนที่เรามองข้ามไป
ลูกไปรื่นเริงตามโรงหนัง เธค ผับ โต๊ะสนุ๊ก ฯลฯ แต่พ่อและแม่กับทำงาน หรือ
นอนหลับเก็บแรงไว้ทำงานหาเงินในวันรุ่งขึ้น เพื่อแลกความสุขของลูก
อยากให้ลูกเรียนสูง ๆ
พ่อและแม่ คือผู้ฝ่าฟันปัญหาเป็นร้อยพันประการเพื่อลูก แต่พอลูกมีปัญหา มักคิดได้แค่ ท้อถอย หดหู่หรืออยากตาย
พ่อและแม่คือผู้ที่ปกป้อง และยืนเคียงข้างลูกจวบจนชีวิตจะหาไม่ ลูกกำลังคิดถึงสิ่งใด
...ซึ้งมากก อย่าทำดีในวันที่สายไป เพราะคนที่รอเราอาจไม่อยู่ให้เราทำดีในวันนั้น ก็ได้ T^T
